Wprowadzenie do Mieczy Japońskich i ich trwałości

Okazuje się, że to serii niefortunnych zdarzeń, które miały miejsce w czasie II wojny światowej, historia Japonii, a w szczególności tradycja japońskich mieczy,  zyskały na znaczeniu. Temat klasyfikacji japońskich mieczy  jest dość szeroko komentowany i dyskutowany. Osoby niewtajemniczone powinny wiedzieć, że miecze japońskie są prawdziwie innowacyjne. Wyprzedziły one swoją generację o ponad 100 lat. W przeciwieństwie do innych mieczy wykorzystywanych w pozostałej części Azji i na Zachodzie, skutecznie łączą one w sobie trzy parametry, które większość twórców mieczy uważa za niemożliwe do pogodzenia – niezniszczalność, wysoką twardość oraz zdolność do intensywnego cięcia. Co więcej, japońskie miecze są przy tym zaskakująco zwrotne, lekkie.

Od dawna Japończycy postrzegali swoje miecze jako symbol dumy – osobistej i rodzinnej zarazem. W praktyce nawet taki element etykiety jak podnoszenie miecza do góry jest bardzo wymagający i potrzeba lat, aby go w pełni opanować. Historycy są zdania, że samurajowie mieli taką obsesję na punkcie swoich mieczy, że sprawdzali, jak na jakość ostrza wpływa wilgoć. W tym celu chuchali  na ostrze z pewnej odległości. Nic więc dziwnego, że również i obecnie kolekcjonerzy japońskich mieczy  podchodzą do nich z pewnego rodzaju namaszczeniem i szacunkiem. Wiedzą, że nie są to jedynie zwykłe przedmioty, ale symbole dumnego dziedzictwa.

Podstawowe informacje na temat japońskich mieczy

Każdy japoński miecz nazywany często Nipponto posiada pochwę lub specjalną osłonę – saya. Miecze te niekiedy przedstawiane są również w drewnianych sayas. Wiele z nich ozdabiają ręcznie wykonane ozdoby. Dla kolekcjonerów istotne jest to, aby głowa sayi zwana kojiri zawsze jako pierwsza wchodziła do obudowy. Eksperci uważają to za skuteczny sposób zapobiega uszkodzeniom na skutek przypadkowych upadków. Jednak jest to również swego rodzaju manieryzm wywodzący się od samurajów.

Pochwa musi zawsze ściśle przylegać do miecza, w szczególności przy samym otworze. Jeśli tak nie jest, istnieje duże prawdopodobieństwo, że  dany miecz został już dość mocno zmodyfikowany. Wokół otworu pochwy znajduje się ponadto kołnierz bądź Habaki.  W czasie wyciągania miecza z pochwy, trzeba upewnić się, że miecz jest najpierw częściowo wyciągnięty, a więc na równo z długością wspomnianego Habaki. Tylko wówczas można go wyciągnąć w całości. W praktyce niestety pojedyncze, silne wyciągnięcie miecza może być dla niego niszczące. Może zaszkodzić kołnierzowi, czego nie da się w zasadzie naprawić. Użytkownicy japońskich mieczy muszą mieć to na uwadze.

Po częściowym wyciągnięciu miecza z pochwy, należy mocno przytrzymać ostrze, upewniając się jednocześnie, że krawędź tnąca nie jest skierowana w bok lub w dół. Taka metoda wyciągania miecza jest zalecana przez ekspertów nie tylko z powodów zachowania miecza w dobrej kondycji, ale i dlatego, że takie są tradycje japońskiej szermierki. Zresztą wyciągnięcie miecza do przodu jest zdecydowanie najbezpieczniejszym rozwiązaniem. W czasie wkładania japońskiego miecza do pochwy jego czubek z ostrzem skierowanym w górę powinien przez chwilę, bardzo delikatnie spoczywać na otworze pochwy. Dopiero potem może zostać do niej mocno wepchnięty. W ten sposób oczekuje się, że wokół  kołnierza pojawi się przeszkoda. Potrzebne jest niewielkie, ale jednak zdecydowanie szturchnięcie, aby miecz finalnie znalazł się poza kołnierzem i płynnie wszedł do pochwy. Te czynności tylko początkowo wydają się być skomplikowane. W praktyce po jakimś czasie stają się naturalne.

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.